op naar de Winter
Indian schrijft vanaf vandaag op http://bluebluewinter.blogspot.com Tot daar!
illusie (ihkv WOW)
Mijn fietsbanden ruisen, ik kijk om me heen enzie. Vrolijk laat ik mijn haar dansen op mijn rug, klik deversnelling een tandje hoger en zweef over de dijk. Links is hetmeer, rechts het land. Ik ruik het zoetig zilte water en het warmegras. Van mij mag dit uren duren maar ik ben al bijna bij mijnhuisje. Zie het liggen, aan het water, omringd door Wilgen. Meeuwencirkelen boven het dak dat glanst in het zonlicht. De raampjeslokken van verre. ‘Kom maar Indian, kom….’
Een lied komt bij me op en ik zing,eerst zachtjes maar allengs luider. Een requim van Bach, de muziekdoet me wiegen, ik hoor tonen die elkaar weer vinden, elkaarvasthouden, even, een paar maten, om elkaar dan weer los te laten.Net zoals wij dat deden. Elkaar loslaten.
Wie weet vind ik je weer, maar niethier, dat weet ik zeker. Niet hier. Ik zing en ik fiets en ik ben erbijna. Vlak voor het afstappen, denk ik aan hoe het ging. Hetafscheid. Je wachtte, op mij, hier, vol van liefde. Voor mij. Zotergend, zo tergend om te zien. Onverdraaglijk. Vol begrip keek je meaan toen ik aan die onverdraaglijkheid een eind maakte.
Ik zet mijn fiets tegen de grootsteWilg en haal de pot met balsem en het zakje met spuiten uit defietstas. Als ik binnenstap, ruik ik dat het tijd wordt. Ik zal jeorganen aan de meeuwen voeren.
Dans met mij naar ‘t einde van ons hart
Verleidme met je schoonheid, wild en vurig als muziek
Omarmme als ik bang ben, tederheid is wat je biedt
Breekbaarals ‘n tak ben ik dus berg me daar waar ik behoor
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Oh,geef me al je schoonheid zoals niemand dat ooit kon
Draairond en laat je voelen als een vrouw in Babylon
Toonme je geheimen, die waarin ik delen kan
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Wehuwen en we feesten, waar ik dans alleen voor jou
Vrijmet mij zo lieflijk als het kind waar ik zoveel van hou
Laatde liefde ons bedwelmen en we dansen naar omhoog
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Dansnaar onze kinderen en ontvang ze in je schoot
We dansen doorsatijnen wind, ongeremd, ons lichaam bloot
Biedeen dak van doeken, droog en warm als vilten wol
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
Verleid me met jeschoonheid, wild en vurig als muziek
Omarmme als ik bang ben, tederheid is wat jij biedt
Streelme met je handen, met je naakt bedekte huid
Dans met mij naar ‘teinde van ons hart
Dans met mij naar ‘t einde van ons hart
Dansmet mij naar ‘t einde van ons hart
mijn far-away zoon
‘Mam, ik ga weer schrijven en tekenen.Wil je me wat toesturen? Wat tekenspullen, boeken. Een schrijfwijzer,het Groene Boekje enzo?’ Verheugd lees ik zijn mail nog eens over.Hij gaat weer schrijven, mijn ‘far-away-zoon’. En tekenen! Gelukkig!Voordat hij ging heeft hij een prachtig boek geschreven, vol versjes,gedichten, korte verhalen met illustraties.
Een aantal van die tekeningen heeft hijuit laten draaien. Ik heb ze ingelijst. Het zijn mijn schatten, alsik hem erg mis, kijk ik ernaar. Op één ervan staat hij zelf, alseen Aziatische wijsgeer, met knotje. Zo ziet hij er nu ook echt uit.
Gisteren vertelde ik over dat boek, aantafel, aan de visite. Ik dacht eigenlijk dat het er niet meer was enzocht voor de vorm op internet. Maar mijn zoon heeft het daarklaarblijkelijk op gezet, tot mijn stomme verbazing vond ik het zo. http://tinyurl.com/yaxm4kj
Ontroerd las ik het ‘s avonds laat nogeens door. Hij schreef het toen hij 19 was. Toentertijd heeft hij hetlaten zien aan een paar uitgeverijen, maar die hadden geen interesse.Daarna is hij gestopt met schrijven. Tekeningen bleef hij gelukkigwel maken. Totdat hij wegging, bijna drie jaar geleden.
De boeken en tekenspullen gaan morgennaar hem toe. Par Avion.
contemplatie
Raar gevoel, het loslaten van werk waarje zo nauw mee verbonden bent geweest. Anderen die het inmiddels vanme overnemen, zijn druk druk met de dingen waar ik me voorheen drukdruk om maakte. Ik moet het laten gaan, loslaten, als een herfstbladin de wind dat van de tak dwarrelt. Dat wiegend naar beneden waait en zich door de vochtige aarde laat opnemen. Natuurkundige processen doen het vergaan, doen het uiteen vallen in sporen,deeltjes, stofjes. Stofjes die de bodem vruchtbaar maken, voor in de lente, als alles weer ontspruit. Misschien legt vrouwe Winter er deze keer wel een deken van sneeuw overheen. Zodat het daaronder nog mooier contempleert.
Nog een ruime maand, dan laat ik los ……. wieg, dwarrel,verdwijn in de aarde, contempleer en zal daarna iets nieuws doen ontkiemen
Ik ben benieuwd wat voor moois ik weer tot leven breng.
voornamelijk dagje sauna
‘Kom verder, Indian en Sean. Dan leidik jullie eerst even rond.’ Gedreven loopt hij een pas vooruit, drukgebarend, pratend, zijn riedel afstekend. ‘Mmmm, mmm’, antwoord ik.’Jaaa, jaaa’, doet Sean, mijn man. Na een paar minuten zijn we toe aan deomkleedruimte. Daar mogen we blijven: ‘en zo eerst even dekluissleutels bij de bar brengen, Indian en Sean! Tot straks’, zegthij en beent weg. ‘Ja, is goed, Herman’, mompelen we.
Na de uitkleed- en weer aankleedpartijlopen we in onze dikke witte badjassen naar de bar. ‘Alsjeblieft’,zeg ik tegen een jongedame. ‘Nummer 25 en 27.’ ‘Nee, nee’, zegt ze,’jullie zijn hier geen nummer. Hier hebben jullie een naam.’ Zesteekt haar hand toe en stelt zich voor: ‘Pauline. En julliezijn….’ ‘Uhm, Indian’, zeg ik. ‘Sean’, zegt mijn man. ‘Okay,Indian en Sean’, antwoordt ze, haalt adem, steekt haar verhaal af eneindigt met: ‘Fijne dag toegewenst, Indian en Sean!’ ‘Dankjewel,Pauline.’
Daarna begint het grote genieten. Wepoedelen, zwemmen, zweten in de sauna, worden gemasseerd envertroeteld. Eten en drinken heerlijk, ik lees damesblaadjes. Seanmannenblaadjes. En elke keer als we worden gehaald, zijn daar dienamen. ‘Indian!’ ‘Sean!’ ‘Jullie kunnen eten. Indian en Sean. Tijdvoor de massage.’ Helemaal lacherig worden we ervan, wij, Indian enSean, Sean en Indian. Als we ‘s avonds laat naar huis rijden, zijn weniet alleen heerlijk rozig, maar weten we weer wat we zijn. Geennummer in elk geval.
grow up! Indian!
‘En je weet: ze is 48 ?!Acht-en-veertig. Grow up, Indian!’ roept collega 1 tegen me. Gierend van de lachkijk ik haar aan. Collega 2 is erbij gaan staan en kijkt mee. Ik heb grote lol! ‘Ja, gewoon leuk, toch?! Ze zijnvoor een feestje dat ik aan het organiseren ben. Een discofeest!Gevonden op Marktplaats, ze kostten me bijna niks. Geweeeeldig toch,dit?! ‘ Met grote ogen kijken ze me aan, lachend, dat wel maar ik zieze denken: ‘die is gek!’ ‘Als ik ze aan heb, ben ik vanzelf wel ge-grow-upped’, antwoord ik.
‘En dat moet allemaal ook weer op jeHyves, zeker?! Indian? Wat ben je toch een exhibitioniste,tjongejonge!’ ‘Ja, dat ben ik zeker, leuk toch?’ Onderling giechelendlopen ze naar de pantry en halen koffie, ook voor mij. ‘Alsjeblieft,zegt de collega terwijl ze mijn kopje voorzichtig op de rand van mijnbureau zet. ‘Ja, dankje….’ mompel ik afwezig terwijl ik verliefd staar naar mijnzilveren jaren ’70 boots op mijn scherm, met plateauzolen van 15 cm. silverboots Met tegenzin klik ik Hyves weg enkeer terug naar the RL, naar Word, dus.
gespannen
We wachten, geduldig, tot de trein weerverder rijdt. Zojuist stopte hij pardoes, met gierende remmen. Vanafdie stop staan we stil en wachten. Dan klinkt de stem van demachinist. ‘Dames en heren, zoals u gemerkt heeft, staan we stil. Endat is vanwege een defecte ATB. Ja, dat zegt u natuurlijk niks, maarwe moeten het eerst oplossen. Dan kan wel eventjes duren. Excuses.’
‘Nou, lekker is dat!’ klinkt het in decoupé. ‘Gaan wij één keer met de trein, en dan dit….’ Een groepjemedereizigers laat van zich horen. Wij reageren niet maar zitten, wachtenen luisteren. Met genoegen. Want al eerder liet dit stel zich nietonbetuigd. Tamelijk luidruchtig zijn ze, de vier mannen en die enevrouw. ‘Jaaah hoooooor!!!’, echoot er één,’gaan wij een keer met de trein…..’ ‘Hij klonk niet erg snugger,hè? Die conducteur!’ zegt een ander. ‘Neeeeh’, roept zijn maat, ‘hijklonk héél gespannen. Hij is helemaal zenuwachtig, die vent’. Zevervolgen hun gesprek, bekijken foto’s op het mobieltje van de vrouw.Met lijzige stem licht ze toe wat er te zien is. ‘Oooohw jaaah’, zegter één regelmatig, ‘hé zeg ‘ns, wat zie ik hier allemaal opstaan?’ Weer die lijzige stem! ‘Nou, zie je dat niet…. ‘ en danvolgt de uitleg. Zo te horen zijn het foto’s van haar man in actie. Op zijn motor.
Nog een paar keer roept de machinistom. Uiteindelijk, na een klein half uur rijden we verder. Hij geeftaan hoeveel we vertraagd zijn en waar we zodadelijk over kunnenstappen. ‘Haaaa!’ roept één van de mannen ‘Eindelijk!’ ‘Ja, hoor jedat!? Moet je horen, man hij klinkt weer helemaal opgelucht. Die vent!’
Later, op het perron, dromt het stel snelsamen, hard pratend. De vier mannen en die ene vrouw. ‘Ze gaan vastheel spannende dingen doen, vandaag’, zeggen wij tegen elkaar.
tussen vader en moeder
We lopen over de dijk, onze armen omelkaar heen geslagen. Het is heerlijk nazomerweer, straks gaan we inhet stadje iets drinken, hebben we afgesproken.
Rechts van ons, in de laagte, ligt hethistorisch dorpje. Van hier af hebben we mooi uitzicht op de huisjes. Op de daken. Met echte ouderwetse dijenkletsers als dakpannen. De huisjes staan aan kronkeligedijkjes waarlangs smalle sloten lopen met houten bruggetjes. ‘Zou het ereen paar eeuwen terug echt zo hebben uitgezien’, vragen we ons af en kijkenweer naar beneden. Over het lage dijkje parallel aan dat van ons loopt een gezin.Een jongen en een meisje, vader en moeder. De kinderen rennen van deeen naar de ander. Dan weer samen, dan weer alleen. Hun wangen rood,hun hoofdjes bezweet. De moeder loopt voorop, in zichzelf gekeerd, zeschenkt geen aandacht aan ze. Zo’n tien meter achter haar loopt hij,de vader, haar man. Heel kort kijkt hij geinteresseerd om zich heen,heel eventjes, om dan weer in gepeins te vervallen. En de kinderen,zij rennen, van hem naar haar. Van haar naar hem. Als vader stilblijft staan om een foto te maken van een huisje, loopt moeder door. De jongen rent achter haar aan. Het meisje blijft bij hem staan, bijhaar vader.
Wij zwijgen en lopen verder. Ik voel mijn man over mijn rug strelen.
millefleurs
Mijn I-Pod stop ik tussen mijn borsten, de koptelefoon schuif ik op. Grace schalt door mijn schedel. Grace Jones, devrouw waar ik vroeger zo vaak op danste, als vijftien- zestienjarige.Op mijn plateauzolen, in mijn gebloemde jurkje.
Helemaal hot was ze en nog vind ik haargeweldig! Van mij mag ze wel harder en ik pluk haar uit mijn decolleté, wrijf met mijn wijsvinger over het schijfje engeniet van de swingende, dampende muziek. Ik berg haarweer op en vlij me tussen de kussens. Snordevrouw snort op mijn buik.Zij geniet, van mij, mijn warmte, ik geniet van Grace.
Buiten schijnt de zon, nog even piepende najaarsstralen naar binnen. Straks verdwijnt hij achter de huizen. Van binnen swing ik, van buiten doezel ik. Gracezingt, Snorro snort, ik doezel en droom, over een meisje met langblond haar, een meisje op plateauzolen, in een millefleursdoorknoopjurkje.