contemplatie
Raar gevoel, het loslaten van werk waarje zo nauw mee verbonden bent geweest. Anderen die het inmiddels vanme overnemen, zijn druk druk met de dingen waar ik me voorheen drukdruk om maakte. Ik moet het laten gaan, loslaten, als een herfstbladin de wind dat van de tak dwarrelt. Dat wiegend naar beneden waait en zich door de vochtige aarde laat opnemen. Natuurkundige processen doen het vergaan, doen het uiteen vallen in sporen,deeltjes, stofjes. Stofjes die de bodem vruchtbaar maken, voor in de lente, als alles weer ontspruit. Misschien legt vrouwe Winter er deze keer wel een deken van sneeuw overheen. Zodat het daaronder nog mooier contempleert.
Nog een ruime maand, dan laat ik los ……. wieg, dwarrel,verdwijn in de aarde, contempleer en zal daarna iets nieuws doen ontkiemen
Ik ben benieuwd wat voor moois ik weer tot leven breng.