<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Mijn fietsbanden ruisen, ik kijk om me heen enzie. Vrolijk laat ik mijn haar dansen op mijn rug, klik deversnelling een tandje hoger en zweef over de dijk. Links is hetmeer, rechts het land. Ik ruik het zoetig zilte water en het warmegras. Van mij mag dit uren duren maar ik ben al bijna bij mijnhuisje. Zie het liggen, aan het water, omringd door Wilgen. Meeuwencirkelen boven het dak dat glanst in het zonlicht. De raampjeslokken van verre. ‘Kom maar Indian, kom….’

Een lied komt bij me op en ik zing,eerst zachtjes maar allengs luider. Een requim van Bach, de muziekdoet me wiegen, ik hoor tonen die elkaar weer vinden, elkaarvasthouden, even, een paar maten, om elkaar dan weer los te laten.Net zoals wij dat deden. Elkaar loslaten.

Wie weet vind ik je weer, maar niethier, dat weet ik zeker. Niet hier. Ik zing en ik fiets en ik ben erbijna. Vlak voor het afstappen, denk ik aan hoe het ging. Hetafscheid. Je wachtte, op mij, hier, vol van liefde. Voor mij. Zotergend, zo tergend om te zien. Onverdraaglijk. Vol begrip keek je meaan toen ik aan die onverdraaglijkheid een eind maakte.

Ik zet mijn fiets tegen de grootsteWilg en haal de pot met balsem en het zakje met spuiten uit defietstas.  Als ik binnenstap, ruik ik dat het tijd wordt. Ik zal jeorganen aan de meeuwen voeren.